صدای باد را بشنو که آواز کهنۀ غمگینی می خواند . می داند که امروز تو را ترک می گویم . برایم گریه مکن . . . زیرا قلبم در راهی که می رود خواهد شکست . خداحافظ عشق من . . . خداحافظ . . . خداحافظ ای تنها محبوبم . . . تا زمانی که مرا به یاد آوری هرگز چندان دور نخواهم بود . خداحافظ عشق من . . . من  همیشه به تو وفادار می مانم . پس مرا در رؤیایت جای ده تا زمانی که پیش تو باز گردم . ستارگان را در آسمان ببین . و آنها به هر کجا که بروند با درخشش خود با من خواهند بود . و من آرزو می کنم که هر چه زوردتر مرا به خانه راهنمایی کند . خداحافظ عشق من . . .خداحافظ عشق من . . . خداحافظ . . . تا زمانی که مرا بیاد آوری هرگز دور نخواهم بود .

 سلام نمیکنم،

 سلام نمیکنم که نگویی بی خیال تمام قیل و قال های غبار گرفته،از پیچ وتاب کوچه های

غریب و آشنا گذشته،بی تفاوت تمام دست هایی که نیاز دستانش را دریافتند،از کنار کوچه ی

دلمان گذشت وسلامی کرد و هنوز چند قدم دور نشد...قاطی تمام بی خیالی هایش شدیم!

می نویسم!

مینویسم،چرا که خوب میدانی هیچ چیز نزد من محبوب تر از نوشتن نیست.

می نویسم چرا که  تو نیز همچون من،به تقدس واژه ها ایمان داری.

می نویسم چرا که میدانی و یقین داری اگر دوستت نداشتم کلمات را بهانه ای نمی کردم، برای لحظه ای با تو بودن!

 می نویسم برای دوست داشتن- حتی کسانی که دوستمان نداشتند- و گذشتن از تمام دلخستگی هایی که در قلبمان جایی نیافتنند...

آری می نویسم فقط برای دوست داشتن....

بعد از آن سیب من آدم شده ام، میدانی؟

مثل چشمان زمین کم شده ام، میدانی؟

رسم پرواز مرا خاک زمین آتش زد

تل خاکستر و ماتم شده ام، میدانی؟

خبری هست که باران به زمین می آید

من پر از گریه و شبنم شده ام، میدانی؟

سال ها در پس این کوچه ی سرگردانی

زیر این فاصله ها خم شده ام میدانی؟

دست لطف تو به پهنای زمین اما من

جیره خوار سفره ی غم شده ام میدانی؟

عشق سهراب تو را خنجر شیطان زد و من

چون پریشانی رستم شده ام میدانی؟

شهر خالی تر از آن است که مجنون باشیم

پی تو لیلی عالم شده ام میدانی؟

داستانی خواهم شد...و یا شعری...

منظومه ای مملو از رنج و انتظار...

و پر از روز هایی که نیامدی.

*

قطره خواهم شد.

عاقبت،چه کسی میداند؟ -قطره ی کوچکی که از غم بارترین پس کوچه های چشم گذشت و

روی گونه غلتید...به زمین هبوط میکند یا به آسمان عروج!-

*

هق هق

دیگر روی بارانی ترین آسمان خدا را سفید کرده ام!

چشم هایم بارید.

باران هم.

باران بارید و خیابان هم...

باران بارید و انتظار پیر ترین دهقان شالیزار هم به سر آمد!

باران بارید،چشم هایم هم...

من میباریدم که آسمان بغضش ترکید یا باران را بهانه ی تنها گریستنم کرده بودم؟!

*

به خودم که آمدم اشک ها از خود بی خودم کرده بودند...!

*

تمام خاطرات بوی نا گرفته ی کودکی را مرور کردم که شاید بفهمم،چشم هایم را که می بستم،پشت کدام درخت قایم میشدی؟!

*

باران بارید

حقیرترین برکه های روستا هم بی نصیب نماندند!!

روی دست های به آسمان دراز کرده ام...هنوز بیابان جا خوش کرده بود...

*

آب ها از آسیاب افتاد...

مترسک سر جالیز هم به متلک کلاغ ها عادت کرد...

اما من...نیامدنت را...!!!

 باور کرده بودم که نمیایی اما...

عادت کرده بودم چشم هایم را به سکوت جاده ببخشم...

زیر خاکستر ذهنم باقی است

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری است زعشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

*****

عشقی آن گونه که بنیان مرا

سوخت از ریشه و خاکستر کرد

غرق در حیرتم ازاین که چرا

مانده ام زنده هنوز

*****

گاه گاهی که دلم می گیرد

پیش خود می گویم

آن که جانم را سوخت

یاد می آردازاین بنده هنوز

*****

سخت جانی را بین

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

*****

گر چه از فرط غرور

اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

*****

گفته بودند که "از دل برود یار چو از دیده برفت"

سال ها هست که از دیده ی من رفتی، لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

*****

دفتر عمر مرا

دست ایام ورق ها زده است

زیر بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما

هم چنان روز نخست

تویی آن قامت بالنده هنوز

*****

در قمار غم عشق

دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

*****

"آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش"

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم باقی است

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

            سوی منزلگاه ویرانه خویش

                      به خدا میبرم از شهر شما

                                دل شوریده و دیوانه خویش

وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛

و چه تلخ وغم انگیز است دور از تو بودن برای تو گریستن 

و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ایکاش میدانستی بدون تو،

مرگ گواراترین زندگیست،بدون تووبه دورازدستهای مهربانت،

زندگی چه تلخ وناشکیباست ایکاش میدانستی مرزخواستن کجاست؛

و ایکاش میدیدی قلبی را که فقط ؛

برای تو می تپد.

خداحافظ هر چقدر عاشقت بودم دیگه بسه
میرم ولی کاش میدونستی که دلم چه بی کسه
کاش میدونستی با تو هرگز
..... خداحافظ..... خداحافظ
یه اسیرم دیگه دارم از این خرابشده میرم
یا میمیرم یا دلو از دست چشات پس میگیرم
هی فراری .. دیگه واسم حس قدیم نداری
زخم کاری,عادت ته پا روی قلبم بزاری
شبا به یاد تو تا خود صبح نشستم
همش نشستم و بیاد تو شکستم
دیگه میخوام برم که خیلی خیلی دیره
خدا یه روزی حقمو ازت میگیره
هی ..............هی
تلف شدم هیشکی نپرسید از دلم چی میخوای
خوب میدونم یواش یواش من دیگه میرم از یاد
خوب خلاصه ببخش اگه برای تو کهنه شدم
بی کلاسه دلم دیگه واسط یه عشق دمودست
با تو هرگز هرچقدر عاشقت بودم دیگه بسه
خداحافظ کاش میدونستی که دلم چه بی کسه

و به سرزمینی کوچ کردند که گلهای باغش بوی تنهای ندهند . دلواپسی در وجودم

رخنه کرده و در دلم محبوس شده ، می دانی ، دلواپسی حس غریبی است که قلب پر

درد را پژمرده می کند . می خواهم با سایه تنهایی در خیابان قلبم قدم بزنم و پیاده رو

خیالم رو با اشک  چشمانم خیس کنم  و از لابه لای احساس قلبم تو را بخوانم و بگویم

دلواپسم .  دلواپس تو ...

برای دید نت که بیایی  و  ضرباهنگ دلم را آرام تر کنی  و با  یک  نگاه  شمع وجودم را

روشن کنی . بیایی و با یک تبسم امید خفته در قلبم را بیدار سازی  و سیاهی  زندگی ام

را با سپیدی  قد مهایت روشن کنی. باور کن در دیدار آینه هم خیال تو ، از سیاهی چشمانم

سو سو می زند. باز هم امیدوارم به خاطر اشکهای زلالی که به دور  از کینه مهمان گونه

هایم شده مرا دریابی...

با این حس غریبانه دلم که تا اوج تا بی نهایت دلواپس توست ، دلواپس تو...

مثل دریای من باشه منم چون قایقش باشم

هنوزم در پی اونم که عمری مرحمم باشه

شریک خنده وشادی رفیق ماتمم باشه

خدایا عشق من پاکه اگرچه عشقی از خاکه

منم اون عاشق خاکی که از عشق تو دلچاکه

میگن جوینده یابندست ولی پاهای من خستست

من حتی با همین پاها میرم تا حدی که جا هست

هنوزم در پی اونم که اشکا مو روی گونم

با اون دستای پر مهرش کنه پاک و بگه جونم

بگه جونم نکن گریه منم اینجام بذار دستاتو تو دستام

تو احساس من و میخوای منم ای گل تو رو میخوام